پس بايد قصدت در اين گونه دعاها با مقتضاى حالت موافق باشد به اين معنى كه در امثال اين دعاها قصد كنى كه خداوند اراده و نيّت درست و صواب به شما موهبت فرمايد ، و بر حذر باش از اينكه در دعاى خويش بازيگر و مسخره و غافل باشى . حاصل آنكه دعاى حقيقى يعنى دعايى كه زبان مقال و لسان ضمير و فطرت با هم متطابق باشند ، متعلق اجابت است ، و اما تلفّظ به الفاظى كه معانى آنها مورد امتناع جان و دل است ، و عقل از خواننده در شگفت و نفرين نثار وى مىكند كه وه چه بىشرمى كه استهزا را در محضر ولىّ النّعم به عنوان دعا انجام مىدهد ! هيچ گاه متعلق اجابت نيست و همين است مدلول : « اجيب دعوة الداع » . نكته دوم : آنكه مسئلت فقط از خداوند متعال باشد و فقط آن ذات اقدس را بخواند نه آنكه لسان قال خدا را بخواند ولى لسان حال و ضيمر به اسباب عادى تعلق گرفته و اسباب عادى را در واقع قاضى الحاجات و كافى المهمات مىداند و يا آنها را - العياذ باللّه - شريك اللّه مىپندارد كه با اشتراك با خدا ، قضاى حاجات و كفايت مهمّات مىكنند ، بديهى است كه اين نه فقط دعا نيست كه در نظر كاملين از اهل توحيد ، اشراك باللّه تعالى است كه از اعظم كبائر موبقه است و چنان دعا كننده در نظر اهل كمال مرتكب كبيره مهلكه گرديده و بايد از اين شرك دعا نام ، توبه و استغفار نمايد و اگر عنايت « يعفو عن كثير » نمىبوده بىترديد ، مستحق اصابت سجّيل است ، نه اجابت از رب جليل و جملهء شريفهء : « اذا دعان » گوياى لزوم استصحاب همين